Looking back at the Polish Presidency of COP24 in Katowice

QUENTIN GENARD

For two weeks in December 2018, Poland was the beating heart of multilateral diplomacy. COP24, the annual diplomatic meeting on climate change, took place in Katowice, the capital of Silesia. Stakes were high, especially for the Polish Presidency.

The multilateral framework to fight climate change

Scientifics have established a long-time ago that human activities influence climate. Governments set up an international framework to help the fight against climate change in 1992, called the United Nations Framework Convention on Climate Change (UNFCCC). The 197 signatories meet annually at a Conferences of the Parties (COP) to assess progress and enhance actions. It is within this framework that the Kyoto Protocol, the Paris Agreement, and now the “Katowice texts” were negotiated.

The COP would generally take place in Bonn, Germany where its secretariat sits, unless a country volunteers to host it. The host country should come from one of the five regions officially recognised by the United Nations, on a rotating basis: Africa, Asia, Latin America and the Caribbean, Central and Eastern Europe and Western Europe and Others. Poland has repeatedly been the only country to volunteer to host the COP from Central and Eastern Europe Region. This is why COP14 (Poznań), COP19 (Warsaw) and COP24 (Katowice) took place in Poland.

Not all the COPs have the same agenda or importance. Only some of them made it into history. It is during COP3 in Japan that the Kyoto Protocol was signed and hence the first common framework for limiting global warming emissions agreed. Observers still refer to COP15 in Copenhagen as a massive drawback as the world failed to agree on a new climate change treaty. Finally, COP21 was a landmark meeting as this is where the Paris Agreement was negotiated. At the end of last year, it was clear that COP24 would be an crucial meeting: negotiators were tasked with finalising the “rulebook” (the rules needed to implement the Paris Agreement) before turning to 2019, the “ambition” year. Czytaj więcej

Szczyt NATO 2018 – wnioski z brukselskiego spotkania

Mikołaj Rogalewicz

W lipcu w Brukseli odbył się szczyt NATO (11-12 lipca). Podjęto na nim szereg decyzji, które w założeniu mają wzmocnić możliwości odpowiedzi Sojuszu na zagrożenia oraz zwiększyć wiarygodność odstraszania. W ramach szczytu zdecydowano się na kontynuowanie oraz zwiększenie wsparcia finansowego dla misji w Afganistanie. Poruszono też kwestie Gruzji i Ukrainy.

Przebieg szczytu

Szczyt rozpoczął się od prowokacyjnych wypowiedzi prezydenta Donalda Trumpa podczas śniadania z sekretarzem generalnym NATO Jensem Stoltenbergiem. Prezydent USA skrytykował przy tym Niemcy za umowę z Rosją dotyczącą budowy gazociągu Nord Stream 2. Uznał, że Niemcy zachowują się niekonsekwentnie, z jednej strony podpisując ogromną umowę z Rosją i płacąc jej miliardy dolarów, a z drugiej oczekując obrony ze strony Stanów Zjednoczonych w ramach NATO. Dodał też, że Niemcy są ,,całkowicie kontrolowane’’ przez Rosję, mając na myśli brak dywersyfikacji dostaw gazu (ok. 60% gazu sprowadzanego do Niemiec pochodzi z Rosji). Przypomniał również, że Niemcy wciąż nie przeznaczają 2% swojego PKB na obronność, jednocześnie zaznaczając, że USA przeznaczają obecnie na wydatki wojskowe 4,2% PKB.

Ostra krytyka Donalda Trumpa w stosunku do Niemiec została później nieco złagodzona. Podsumowując popołudniowe spotkanie z kanclerz Merkel, na którym omawiane były kwestie wydatków na obronę oraz sprawy handlowe, prezydent Trump stwierdził, że stosunki USA z Niemcami są ,,wspaniałe’’. Czytaj więcej

NADDNIESTRZE: „INTEGRACJA” Z ROSJĄ ZAGRYWKĄ W KAMPANII WYBORCZEJ

MATEUSZ KUBIAK

7 września 2016 roku[1] prezydent tzw. Naddniestrzańskiej Republiki Mołdawskiej (nieuznawanego para-państwa ze stolicą w Tyraspolu – formalnie część Republiki Mołdowy) Jewgienij Szewczuk podpisał dekret uznający harmonizację naddniestrzańskiego systemu prawnego z rosyjskim za „nadrządny cel polityki wewnątrznej”[2]. Za podstawę do podjęcia decyzji uznano wyniki referendum z września 2006 r., w którym to obywatele Naddniestrza niemal jednogłośnie (97,2%) opowiedzieli się za integracją z Federacją Rosyjską. Przyjęcie dekretu zostało dość bezrefleksyjnie przedstawione przez polskie media jako element procesu włączania para-państwa w skład Rosji[3]. Tymczasem wydaje się, iż decyzję prezydenta Szewczuka należy czytać przede wszystkim w kontekście kampanii przed zaplanowanymi na grudzień br. wyborami prezydenckimi. Zwłaszcza, iż sami Rosjanie również niekoniecznie chcieliby widzieć zbuntowane para-państwo w swoich strukturach. Czytaj więcej

175 PARTIES SIGNED THE PARIS AGREEMENT. WHAT’S NEXT?

QUENTIN GENARD

On Friday April 22nd, 2016, representatives from 175 parties (the European Commission signed on behalf of the EU) gathered in New-York to sign the Paris Agreement at UN headquarters – making this a very symbolic ‘Earth day’. The Treaty is one of the outcomes of the COP21 meeting held in Paris in December 2015 – probably the most visible one. Parties agreed on the text of a new and legally-binding Treaty regulating the fight against climate change with the objective to keep the increase of the world’s temperature well below 2°C. The signing ceremony was the first test of the political credibility of the deal. Good news: it passed!

Why signing Treaties?

Once a country/a regional organisation signs a Treaty, it commits not to take any action that would hinder the purpose of the agreement even though the Treaty is not yet legally binding in its internal legal framework. After the signature, parties have to submit their ‘ratification instrument’ to the depositary of the Treaty. The submission of this instruments is the act through which a country agrees to be bound by the content of the Treaty. States do not always ratify a Treaty – the procedure depends on the national constitutional order, that can be  a ratification, but  also an acceptance, an approval or an accession. Czytaj więcej

UKRAINA – TRUDNA DROGA REFORM

MAREK RUSSJAN

Dymisja premiera Ukrainy Arsenija Jaceniuka, ogłoszona 10 kwietnia 2016 r., a także negatywny wynik referendum konsultacyjnego w Holandii dotyczącego ratyfikacji układu stowarzyszeniowego UE-Ukraina (61% biorących udział w referendum zagłosowało przeciw, przy frekwencji 32,3%) należą do najbardziej znaczących symptomów wskazujących na kryzys procesu zbliżenia Ukrainy z Zachodem. Coraz częściej pojawiają się wypowiedzi zarówno mediów, jak i przedstawicieli instytucji (m. in. ostrzegawcze oświadczenie szefowej Międzynarodowego Funduszu Walutowego z lutego br.) podważające możliwość dokonania na Ukrainie zasadniczych reform politycznych i gospodarczych i tym samym jej integrację ze strukturami Zachodu (przede wszystkim z UE). Czytaj więcej

IRAŃSKI ZURKHANEH

URSZULA SKWAREK

Według powiedzenia, które krąży między dyplomatami w Iranie, gdyby USA bądź Izrael zrzuciły bomby na Karbalę w Iraku i na Phuket w Tajlandii, to zginęłaby połowa Irańczyków. Co nam to mówi o współczesnym Iranie? Mamy do czynienia ze społeczeństwem, które ciągle poszukuje swojej własnej tożsamości. Ci najbardziej religijni odbywają pielgrzymki do irackiego miasta Karbala, w którym znajduje się grób imama Hosseina, najważniejszego imama szyickich wyznawców islamu. Z drugiej strony mamy Irańczyków, którzy pomimo nakładanych na kraj sankcji chcą cieszyć się takimi samymi przywilejami jak mieszkańcy innych krajów – skoro więc u siebie nie mogą, najlepszym na to miejscem jest Tajlandia. Większość młodych par udaje się tam w podróż poślubną, sporo ludzi odwiedza ją w wakacje, tanie loty i sprawna polityka wizowa takim wyjazdom tylko sprzyjają. Czytaj więcej

COP21: WHAT IS IT ALL ABOUT?

QUENTIN GENARD

Nearly 150 world leaders, a concentration second only to the UN General Assembly, gathered in Paris today to open the COP21. Delegates have 12 days to deliver a new and enduring international climate regime that will put the world on track to a ‘2 degrees’ target. Stakes are high, expectations and media attention as well. But does it all matter?

Climate change – origins and consequences

The first industrial revolution has defined pretty much everything of our current lifestyle. The invention of assembly lines and steam power propelled the world into the capitalistic age. The economic production model moved away from agriculture to industry, from countryside to urban centres. Estimates indicate that between 1800 and 1850, the golden age of the industrial revolution, the part of the UK population living in cities rose from 10 percent to 50 percent, from 900.000 to nine millions. Czytaj więcej

KRYZYS MIGRACYJNY W EUROPIE – SZANSA DLA ROSJI

KINGA JAROMIN

Kryzys migracyjny w Europie trwa od kilku miesięcy i raczej trudno przewidzieć, kiedy się zakończy. Jak do tej pory państwa członkowskie UE miały poważne trudności, aby dojść do porozumienia w najważniejszych kwestiach[1], a ich reakcje były zbyt wolne i nieadekwatne do skali problemu. Po długich dyskusjach (i przy sprzeciwie niektórych członków wspólnoty) udało się podjąć decyzję o podziale 120 000 migrantów według systemu kwot określonego przez Komisję Europejską. Ten krok jest jednak jedynie chwilowym rozwiązaniem, w obliczu ciągłego napływu ludności. W czasie, kiedy kilkaset tysięcy osób (uchodźców, ale też imigrantów)[2] przybyło i wciąż przybywa na kontynent, wywołując poważny kryzys polityczny w UE, warto przyjrzeć się, jak ta sytuacja wpływa na politykę zagraniczną, a konkretnie na relacje Unii z Rosją i pozycję tej ostatniej na arenie międzynarodowej. Wydaje się bowiem, że stała się ona jednym z beneficjentów tego kryzysu. Czytaj więcej

TWO FACES OF MUSLIM DEMOCRACY – A COMPARATIVE APPROACH TO JOKO “JOKOWI” WIDODO’S INDONESIA AND RECEP TAYIIP ERDOĞAN’S TURKEY

KSENIA SZELACHOWSKA*

Both leaders have drawn the attention of the public eye already some time ago. Jokowi when being the mayor of Surakarta, then a governor of Jakarta and Erdoğan, similarly, when holding post of the mayor in Istanbul. The reason for that is they have both heart-warming stories about growing up in poverty and climbing up the ladder to pursue their political career and achieving their goals. What is more, both states have a history with military closely intertwined in domestic politics. It all adds up to the very similar picture. Despite the geographical distance between rating Islam into the political system. This paper aims therefore at pointing out most valuable and most distinctive features of Indonesia and Turkey in the area of economy, energy and foreign policy. Czytaj więcej

RELACJE ROSJA – PAŃSTWA BAŁTYCKIE W KONTEKŚCIE KONFLIKTU KRYMSKIEGO

SYLWIA ŁAWRYNOWICZ

Kryzys ukraiński spowodował wzrost poczucia zagrożenia w krajach bałtyckich. Litwa, Łotwa i Estonia odczuwają skutki odwetowych sankcji gospodarczych nałożonych przez Rosję na Unię Europejską, ponieważ  wciąż znajdują się w obszarze rosyjskich wpływów politycznych, energetycznych i gospodarczych. Zresztą fakt ten blokował przez długi czas możliwość przystąpienia tych krajów do UE – musiały one balansować pomiędzy chęcią integracji z zachodem, a zależnością od Rosji.
W 1997 roku podczas szczytu ryskiego Rady Państw Bałtyckich Wiktor Czernomyrdin, ówczesny premier Rosji, zaproponował państwom bałtyckim gwarancję bezpieczeństwa w zamian za rezygnację ubiegania się o członkostwo w NATO[1]. Litwa, Łotwa i Estonia propozycję odrzuciły. Od czasu przystąpienia państw bałtyckich do struktur euroatlantyckich, Moskwa swoimi działaniami próbuje wpływać na obniżenie ich wiarygodności w UE oraz NATO, akcentując ich słabą państwowość i bezradność wobec wewnętrznych trudności polityczno-gospodarczych. Czytaj więcej